You name it

Hier thuis geven we nog wel eens bepaalde situaties of bepaalde type mensen een naam en/of een zin gerelateerd aan iets.
Naast dat het grappig is (vinden wij dan), is het ook nog wel eens best handig.
Al is het alleen al om de ander een beeld te kunnen geven over iemand of een situatie waar de ander niet bij was. Weet je toch een beetje in welk kaliber je de situatie, persoon of sfeer kan zien.
Een van het ‘you name it rijtje’ is het ‘ga naar het licht type’ waar ik eerder een blogpost over schreef:  Gáááááá naar het licht.

Zo hebben we ook ‘Kortekaas’; de dominante zwarte kater van de buren die onze kat in een hoek drijft en terroriseert.
We hebben hem vernoemd naar een ‘hunter’ van het programma ‘hunted’.
Als ik die hunter alleen al op m’n beeldscherm zie heb ik al de neiging te gaan rennen.
Toen ik tegen Johannes zei ‘Als je óóit wat van me los wil krijgen moet je díe vent op me afsturen’, vonden we die lading eigenlijk wel goed bij de buurkat passen.
Dit werd eens googlen naar deze hunter die dus ‘Kortekaas’ blijkt te heten, dus inmiddels de kat van de buren ook.

Als we wat kwijt zijn roepen we hard op beschuldigende toon ‘verdomme, Jeffrey!!!’
Deze is ontstaan nadat m’n vriend zijn auto destijds naar een garage bracht, waar een Jeffrey werkte en hij mijn vriend twee keer (bijna) had opgelicht bij vervangen van een onderdeel.
Met dit in zijn achterhoofd, was de achterdocht binnen no time ‘on top’, toen een duur kado weg bleek.
Johannes had het gekocht voor een vriend en waarvan hij niet beter wist dan dat dit in zijn kofferbak had gelegen voordat hij z’n auto had gehaald bij de garage.
En dus dacht hij ‘het zal toch niet zo zijn dat Jeffrey….?’
Hij heeft nog op twee andere plekken gekeken waar het kado had gelegen, maar daar lag het ook niet en zo begon hij toch serieus te denken aan verduisteren door die Jeffrey.
Johannes riep ‘verdomme Jeffrey!’ toen ik het kado gewoon zag liggen in de kast.
Dit was natuurlijk lachen, gieren, brullen (op dat moment vooral ik, Johannes was nog even aan het bekomen ervan) en vanaf dat moment als iets onverklaarbaar weg lijkt of is, roepen we steevast beschuldigend ‘verdomme, Jeffrey!!!’. Of in dit soort gevallen is het ook nog wel eens i.p.v ‘Joost mag het weten’ een: ‘Jeffrey mag het weten’.

Een paar jaar geleden was er zo’n programma op npo ‘ik heb het nog nooit gedaan’. Een programma over volwassen mensen die nog nooit seks hebben gehad en hun zoektocht naar een date met hopelijk meer.
Mijn favorieten bij uitstek waren ‘Marcel en Karin’. 
Karin had me echt volledig bij haar uitdrukking ‘plausibel’ wanneer ze spreekt over de mogelijkheid dat er meer kan komen tussen haar en Marcel.
En zo roepen we hier nog wel eens (op z’n Karin’s dan hè) ‘plausibel, ja plausibel….’

Zie filmpje van Karin:

De nieuwste is een zinnetje waar we nog maar een maand of twee dankbaar gebruik van maken.
Johannes had onlangs een kleine aanrijding gehad; hij in de auto, een man op een brommer. Johannes zag hem over het hoofd.
De schade aan de auto was een klein krasje de schade aan de brommer was wat groter, maar moeilijk in de schatten in welke mate.
De man sprak de legendarische woorden uit, met een soort combi van “arabisch en straattaal accent”: ‘100 euro, geen gezeik’.
Dit zinnetje gebruiken we nu, en nadat Johannes de 100 euro is gaan pinnen en om verlies van schadevrije jaren te voorkomen, regelmatig.
Bijvoorbeeld toen Johannes van de week plastic opbergbakjes van de ikea in de vaatwasser had gedaan die er flink verschrompelt uitkwamen. Toen ik Johannes per ongeluk had buitengesloten enz.

Last but not least van het rijtje (in deze blogpost althans); Victor Brand, die van meester visser doet uitspraak op sbs.
Je weet wel. De Victor die met elke (partij)wind mee waait, de meest flauwe “grapjes” maakt en bijna in elk shot waarin hij de partijen spreekt of iets moet doen voor mr visser geheel melodramatisch en gemaakt, van die grote ogen op zet.
Of de “move” met zijn mond open; dat door moet gaan voor enorme verbazing (waarbij hij zijn hand demonstratief 10 cm voor zijn mond houdt)….nou ja je weet wel, díe Victor dus.
In de tijd van ‘laurel and hardey’ zou Victor een steengoede acteur geweest zijn zeg maar…
Ansich kan ik zo’n type wel waarderen irl; zit geen kwaad in, het is alleen zó flauw. Maar goed, als we een feestje omschrijven en er zit een soortgelijk type bij die heel hard zijn/haar best doet de boel een beetje “op te leuken” zeggen we steevast ‘Victor was er trouwens ook’.
Of we doen zelf “een Victor”; met mond open van ons zogenaamde verbazing en de hand 10cm van de mond als favoriet.

Als het kind maar een naam heeft nietwaar? 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: